‘Heeft het wel zin dat ik zelf iets doe voor het klimaat? Als grote bedrijven zo veel meer uitstoten: dan is wat ik doe toch maar een druppel op de gloeiende plaat?
Stel je wil een bijdrage leveren en doet iets. Iets kleins (straks in de kantine eens een plantaardige lunch kiezen), iets groters (een stedentripje met de trein) of iets nóg groters (met een groepje collega’s een werkgroep duurzaamheid opzetten). Dan kun je inderdaad denken: wat doe ik nou helemaal? Mijn bijdrage is een druppel op de gloeiende plaat.
Maar wij mensen zijn meer dan losse druppels. We beïnvloeden elkaar – bewust en onbewust. We nemen een voorbeeld aan onze ouders, onze vrienden, onze collega’s, de buren, aan wildvreemden zelfs. We zijn gevoelig voor wat anderen doen, voor groepsnormen en -waarden.
We veranderen nooit zo maar uit het niets of van het ene op het andere moment. Ga bij jezelf maar na: elke keer dat je je koers verlegd hebt, was daar door iemand op een of andere manier een zaadje voor geplant. Door een journalist die het artikel schreef dat jou aan het denken zette, een voorbijganger van wie je een opmerking opving, een leraar die je een inzicht gaf… Meestal zijn er zelfs meerdere zaadjes voor geplant.
Kortom: we zijn als radertjes die elkaar in beweging zetten, in het klein en in het groot. Vertel jij straks, terwijl je met smaak die plantaardige lunch eet, over dat toffe stedentripje per trein, dan denkt jouw collega misschien: vanavond toch eens voorstellen voor ons weekendje weg! (En die lunch ziet er eigenlijk best lekker uit, die ga ik morgen ook eens proberen.) Vertel je op een verjaardag hoe je op je werk duurzaamheid op de agenda hebt gekregen, dan denkt je nichtje misschien: jeetje, wat tof! Ik kan best eens bij collega’s polsen wie daar ook oren naar heeft!
Bij KlimaatGesprekken noemen we dat je handdruk: je positieve invloed op de keuzes van anderen. Jouw enthousiasme werkt aanstekelijk. En dat geeft hoop.
Door iets te doen wat bij je past, groot of klein, draag je actief bij aan de samenleving die je zelf zou wensen en wordt die samenleving steeds een beetje werkelijker. En zeker als anderen vervolgens ook in beweging komen, voel je je minder machteloos, minder moedeloos, minder Calimero.
Je bent geen druppel op de gloeiende plaat.
Je bent een radertje, een tandwiel: wat jij doet werkt door (ook als je het niet meteen ziet).
Oftewel: het heeft weldegelijk zin om zelf iets te doen voor het klimaat. Lang leve de handafdruk!
tekst: Lia van Strien
foto: Marjolein Vinkenoog
